Wat een 'Meteen-goed'-jump in Team 35!

Verbetering in de kijker: GA2 (productie V40), team 35

Kwalitatief gezien is elke auto die we uitleveren van topkwaliteit. Kwaliteit zit in de Volvo-genen, dus is het maar normaal dat er zeer veel wordt gemeten en beoordeeld.
Even belangrijk als de eindkwaliteit is de manier waarop die kwaliteit wordt bereikt - is alles 'meteen goed', of komt er achteraf herstelwerk aan te pas om de klant de beste kwaliteit te geven?
En, in een complex proces zoals de bouw van een auto, gaat er wel eens iets mis. Dat kost elke constructeur centen. Als de klant niet tevreden is, heeft hij recht op een garantie.
En de Volvo met de laagste garantiekosten is ... 'onze' V40.
 

Dat is het werk van veel factoren – van de kwaliteit van het ontwerp, van onze leveranciers, van onze processen en vooral – van de inzet van ons allemaal. Een concreet voorbeeld werd geleverd door Team 35 in GA. Zij zijn erin geslaagd om hun percentage ‘meteen goed’ opmerkelijk te verbeteren. De mannen hier (en een zeldzame vrouw) zorgen voor het (manueel) monteren van de voorvleugels in een omgeving waar de deuren, de klapdeur en de motorkap automatisch (met robots) bevestigd worden aan het koetswerk.

De aandachtige lezer zal het al opgemerkt hebben - we bevinden ons hier in het eindgebied van de Lasfabriek, in de zone van de 'hang-on parts'. Eén van de cruciale aspecten van de kwaliteit van een auto is de heel preciese fitting van alle onderdelen. Dat is extra moeilijk als het zowel manuele als geautomatiseerde processen omvat. Hoe goed de teams én de machines hier gewerkt hebben, wordt gemeten door de - hou je vast - flush- en gap-analyse. Flush is: liggen de onderdelen in hetzelfde vlak (m.a.w.: steekt de deur niet uit ten opzichte van de voorvleugel, of omgekeerd). Gap is: de opening (of kier) tussen twee koetswerkstukken. Die moet binnen de specificaties vallen, en dus overal even breed zijn. Het is snel duidelijk dat het hier om complexe montages en herstellingen gaat, want als je op één detail werkt, verandert er iets op een andere plaats. Terwijl het natuurlijk overal goed moet zijn.

"Zo besteden onze lasparameter-mannen heel veel aandacht aan de parameterinstellingen van de robots,' legt Quality Support Engineer Danny De Neef uit. "Dat moet regelmatig gecontroleerd worden, zodat de resultaten binnen de gewenste specificaties blijven. En dat moet natuurlijk over de drie ploegen gebeuren."

Deze flush and gap wordt bij elke auto automatisch gemeten, en elke afwijking wordt gemeld en opgevolgd in het ATACQ-systeem (Answers To All Car Questions). Vorig jaar bedroeg het meteen-goedpercentage 30 procent - "En als je nog wat verder teruggaat in de tijd was het zelfs maar 15 procent," merkt supervisor Johan Vanpoucke op. En nu zit teams 35 aan een verbazingwekkend FTT-cijfer van 70 tot 80 procent, met zelfs positieve pieken tot 88 procent.

"Een heel sterke prestatie," was het oordeel van het managementteam van de fabriek, die deze teams dan ook bedacht met de VCG Erkenning Award - een waardering voor het knappe resultaat. Hun beloning: een Think-Improve T-shirt - en een weekendje rijden met een Volvo.

VCG Erkenning Award - terecht trots!

Hoe meten we kwaliteit?

De kwaliteit van Volvo wordt op verschillende manieren gemeten.

Volvo Consumer Product Audit (VCPA) - De score die behaald wordt in de kwaliteitsaudit, ook externe audit genoemd. Elke week worden er ongeveer 30 auto's willekeurig geselecteerd, om die aan een HEEL grondig onderzoek te onderwerpen. Dat resulteert in een score - voor elke fout, hoe klein ook, worden er punten afgetrokken, en de omvang van de punten hangt af van de relatieve zwaarte van de fout. Het spreekt bijvoorbeeld vanzelf dat een veiligheidsitem een groter gewicht heeft dan een foutje dat de klant wellicht niet zal opmerken.

First Time Through - Wordt deze kwaliteit behaald IN de processen, of is die het gevolg van herstelling? We willen natuurlijk zoveel mogelijk ingebouwde kwaliteit nastreven. Het meteen-goed principe wordt weerspiegeld in het FTT-cijfer (First Time Through): hoeveel procent van onze auto's was meteen goed, dus zonder dat er een herstelling nodig was?

Garantiekosten -  Misschien wel het belangrijkste kwaliteitscijfer, omdat het hier gaat over hoe de klant de Volvo-kwaliteit ervaart (en hoeveel Volvo moet betalen om de klant de beloofde kwaliteit te bieden).

Durven. En ook: durven fouten maken.

Mijn vroegere baas had wel voor elke gelegenheid een gepaste spreuk, en één die hij graag hanteerde was: "De vis begint te stinken bij de kop." Met andere woorden: als er iets misgaat, begint dat doorgaans bij de leiding. Want het management belichaamt de onderneming, en zet de toon voor de 'troepen'. Dat heeft dan natuurlijk te maken met het nemen van de juiste beslissingen, maar ook heel erg veel, méér dan we denken, met de stijl, de manier waarop. En niet alleen als het misgaat - ook als de zaken goed lopen.

Daaraan moest ik denken toen ik Håkan Samuelsson, de topman van Volvo Cars, hoorde spreken voor een internationale groep managers. We staan aan de vooravond van het lanceren van de Volvo XC90, en hij had het over het her-lanceren van het merk Volvo. Het nieuwe model moet het eerste tastbare resultaat worden van een wedergeboorte.

Håkan Samuelsson stond daar helemaal alleen op het podium. Hij had welgeteld één enkele slide meegebracht; met daarop zes aandachtspunten. Simpele zwarte tekst op een witte achtergrond, en zes bullet points.
Hij sprak over klemtonen in de Volvo-strategie. En hij deed dat, wel, ... 'op zijn Volvo's'. Rustig, duidelijk, maar ook zonder afstand tussen hemzelf en de toehoorders. Toen er vragen gesteld werden, ging hij gewoon tussen het publiek staan. Het was duidelijk: hij had geen show nodig. Ik denk dat de grote baas van Mercedes, van Apple, van Microsoft, een andere stijl zouden hanteren. Wat ik daar ervoer, was 'de Volvo-stijl'. Wat telt is de inhoud, niet de verpakking. Zaken doen gaat over kwaliteit en over efficiëntie, maar hij had het veel meer over mensen en over respect. "Respecteer de mensen," zei hij. "In de praktijk is dat eenvoudig: behandel hen zoals je zelf behandeld wilt worden."
Volvo moet sneller reageren, vond hij ook. We zijn een klein bedrijf, en daar moeten we een concurrentieel voordeel van maken. En dat kan maar als de mensen betrokken zijn bij hun werk. "Veel heeft te maken met de mindset," zegt hij. "We moeten risico's durven nemen. Berekende risico's, dat wel, maar toch nog altijd risico's. We moeten kunnen aanvaarden dat mensen fouten maken. Procedures moeten er zijn in een goed georganiseerd bedrijf, maar we moeten niet bang zijn om onze intuïtie te volgen en te vertrouwen onze ervaring."

Durf ook zaken in vraag te stellen, gaf hij nog mee. Bij Volvo had hij altijd gehoord dat de Amerikaanse markt niet te vinden is voor op maat bestelde auto's. Amerikanen willen uit voorraad kopen, toch? Customer Ordered production, dat werkt daar toch niet? Toen Håkan Samuelsson in de Verenigde Staten was, ging hij binnen bij een BMW-dealer. En wat bleek? BMW verkoopt vooral klantverkochte auto's. Ook in Amerika. "Wees nieuwsgierig, wees kritisch," was zijn boodschap. Zo was hij ook gefascineerd door de manier waarop Tesla auto's verkoopt. In een winkelcentrum was er een kleine stand van het hippe automerk, met verschillende computerschermen. Iemand die vakkundig uitleg gaf. En daarna kun je op de PC je auto samenstellen. "Ik was maar een klik verwijderd van een aankoop,' aldus de Volvo-topman. "Het heeft me geleerd dat de manier waarop auto's verkocht worden, grondig aan het veranderden is. Volvo is sterk op dat domein, en daar kunnen we beter zijn dan dan onze concurrenten. Digital commerce is de toekomst."

En verder had hij het ook en vooral over de nieuwe XC90. "Dat is zoveel meer dan het lanceren van een nieuw model - het wordt een re-launch van Volvo. En geloof me: we zullen de wereld versteld doen staan."

Als een jongensdroom werkelijkheid wordt

Soms zie je ze, in sneltempo de volledige fabriek ontruimen.

Soms zie je ze, gepakt en gezakt (met zuurstofflessen op de rug) en geblinddoekt ruimtes aftasten.



 Zoals hier in GF, op de tast op zoek naar een 'vermist slachtoffer', hopeloos achtergelaten in een gesimuleerde brand.

Soms zie je ze, op onze terreinen, plots uitrukken in een zwarte Volvo XC60, een speciaal uitgeruste jeep, met op de flanken in witte drukletters gedrukt: BRANDWEER.

Brandweerman spelen. Een van de weinige jongensdromen die ook voor enkele Volvo-medewerkers werkelijkheid geworden is. Met 36 zijn ze in totaal, het vrijwilligerskorps brandweerlieden van Volvo Car Gent. Je ziet ze niet veel, maar elke shift staat een ploeg van 12 brandweerlieden paraat om snel en efficiënt dreigend onheil af te wenden.

"De eerste minuten na een ramp zijn cruciaal" 

Elke dinsdag traint de groep een tweetal uren op onze terreinen. Evacuatieoefeningen, of lekkages dichten, dat soort dingen. Snel ter plaatse zijn om de situatie in te schatten en de eerste voorzorgen te kunnen nemen", zegt vrijwilliger Steven Bauters. "De eerste minuten na een ramp zijn cruciaal."

Een 4-tal jaren geleden heeft hij de beslissing genomen om GC volledig te ontruimen nadat een licht ontvlambare vloeistof 'gevaarlijker dan benzine' gelekt was uit één van de containers. "Nadat we de eerste hulp toegediend hebben, bellen we direct de brandweer van Gent op."

"Ervaring is niet nodig, goesting des te meer"

Ervaring is niet nodig, goesting des te meer. Dat moet ook wel, want je ruilt na je reguliere werkshift niet voor de lol je werkplunje in voor een loodzwaar pak waarmee je moet gaan zeulen. Om lid te worden zijn er niet veel voorwaarden. "Je moet wel fysiek in orde zijn en geen hoogtevrees hebben."

Discipline. Dedication. Friendship.

Om lid te worden zijn er niet veel voorwaarden. "Je moet wel fysiek in orde zijn en geen hoogtevrees hebben."

Drie geblinddoekte brandweermanen staan met elkaar in contact via de brandweerslang. Ze moeten traag ademen via de zuurstofflessen. "Fysiek erg lastig", zegt Vicky Deboutte van Beveiliging.

"Heeeelp! Heeelp!” Plots schreeuwt 'het slachtoffer' om hulp.



Waar ben je ??!!

Gevonden! Op de derde verdieping van GF. Het slachtoffer wordt klaargemaakt voor evacuatie.

Hup, voorzichtig met de trap naar beneden. Geen lift!



1 van de de 3 groepen. V.l.n.r.: Danny Depauw, Peter Balet, Steven Bauters, Eddy Depauw, Nathalie Van Steenlandt, Erwin Snoeck, Pascal Viaene, Frederik Arijs, Franky De Meyer, David Heyman, Ferhat Atmaca, Laurens Jacops.

Take your break... before the break takes you

Zou ik dan toch toehappen?

Twijfel. Of toch even hinken op twee gedachten, na het lezen van een uitnodigingsmail om een opleiding te volgen die niet direct in verband staat met het uitvoeren van mijn dagdagelijkse job. De opleiding gaat over je eigen gezondheid, en over die van je collega's. De opleiding gaat over omgaan met stress en over het herkennen van de eerste symptomen bij medewerkers die problemen ondervinden.

Ik hoor het u ook al denken. Tijdverspilling. Een ver-van-mijn-bedshow. Gebakken lucht. En wat met mijn to-dolijst(je)? Wat is de output om iemand twee uur van zijn werk te houden? 

En wat is hier in godsnaam de bedoeling van? ...

Wel - en dat kan ik je vertellen na afloop van de opleiding - de twee uur 'verloren tijd' is op termijn van onschatbare waarde. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor het bedrijf waarvoor je werkt.

Weegschaal
Anouk Van Laere - preventieadviseur psychosociale aspecten van Securex - vertelt over de gelijkenissen en verschillen tussen (negatieve) stress en een burn-out. Essentieel in haar redevoering is de klassieke weegschaal met in het ene schaaltje de draagkracht (= persoonlijke eigenschappen) van het individu, en in het andere schaaltje de draaglast (= de intensiviteit van het takenpakket). "Als die balans in evenwicht is, is ook jouw leven in balans."

Gemakkelijker gezegd dan gedaan. We kregen een anonieme getuigenis binnen, van een bediende die zich de laatste maanden niet meer zo goed voelde op het werk, onder andere door een ingrijpende reorganisatie. "Mijn aandacht verminderde en ik werd humeurig. Ik wou deze situatie niet laten escaleren, en dacht eraan om een afspraak te maken met mijn huisarts. Deze workshop drukt mij met de neus op de feiten: ik bevind mij in de gevarenzone. Maar wat belangrijker is: deze workshop heeft mij de ogen geopend. Ik kan nu bepaalde gebeurtenissen op het werk beter plaatsen. Ik voel me gesterkt."

"Ik kan nu bepaalde gebeurtenissen op het werk beter plaatsen. Ik voel me gesterkt."  

Kinderrapport

Er wordt volgens de preventieadviseur in onze hedendaagse prestatiemaatschappij te veel gefocust op de tekortkomingen, en er worden te weinig schouderklopjes gegeven voor mooie prestaties. Ze maakt de vergelijking met een kinderrapport. "Waarom zo hard focussen op de mindere prestaties, terwijl over de uitmuntende cijfers zelden gesproken wordt?"

"Waarom zoveel focussen op mindere prestaties?"

Langdurig afwezig
Tijdens de pauze vertelt Sébastien Verougstraete (supervisor GA) over bepaalde voorbeelden die ook in zijn team van toepassing zijn. "Het is niet toevallig dat herhaaldelijk kortstondig thuisblijven uiteindelijk ook resulteert in langdurige afwezigheid."

Handjeklap doen met de (onberkende) buurman/buurvrouw leidt tot grappige taferelen. "Oogcontact en een open relatie is de basis om een goede band op te bouwen met je collega's", schreeuwt Energiecoach Tim op de achtergrond.

Kajakken vs. raften
Tim Vermeire - energiecoach van Attentia - stelt de vraag wat ons de meeste energie en voldoening geeft. Belangrijk, want de werk-privéverhouding wordt er niet gemakkelijker op. "Vroeger was dat gezellig kajakken op de Leie, vandaag hard raften op de Ourthe." 

 "De werk-privéverhouding was vroeger gezellig kajakken op de Leie, maar vandaag hard raften op de Ourthe"



Even de motoriek aanscherpen. Les van de dag: wie dagelijks beweegt voelt zich beter in zijn vel.

Let's face it: een burn-out is een kwaal van deze tijd. Je kan de valkuilen ontwijken door je tijdig te laten adviseren. Spreek erover met anderen, hou je collega's in de gaten, en anticipeer op negatieve signalen.Voor het te laat is.

Maar zo erg is het nog niet gesteld. Ter afsluiting test energiecoach Tim Vermeire het energiepeil van de talrijk opgekomen Volvo-medewerkers. Beoordeelt u zelf het resultaat...

Lego voor grote kinderen

"Gaan we eens testen?"

Trainingsbegeleider Tamara kijkt streng. Ze staat aan het einde van de transportband en vraagt een blauwe auto. Zij speelt vandaag de ongeduldige en veeleisende klant. En de klant, die is nog altijd koning. Elke 30 seconden (nog sneller dan in het echt!) moet er keurig en op tijd het juiste model in de juiste kleur de band afrollen.

Of het is hommeles.

"Hoe..." Gunther Rasschaert slaat wild om zich heen. "We hebben helemaal geen blauwe auto's." Hij wijst verontwaardigd naar het pallet met  rode legoblokjes, dat door zijn teamleden onder zijn neus geschoven wordt. Zucht.


De 'transportband' - Met Lego spelen voor gevorderden.

Naast hem staat Luc. Luc staat vandaag in voor voorraad en leveringen. Hij is de laatste schakel van de ketting, en moet de klant tevreden houden. Maar dat lijkt niet goed te lukken. "Ik wil een blauwe wagen, geen rode", zegt Tamara. Later zou deze klant nog veeleisender worden en om de 15 seconden een auto vragen.

En ondertussen werkt operator drie, Hervé, zich de pleuris.

Komt dat nog wel goed?

Vandaag spelen we met de blokjes, maar het spelletje is niet zo onschuldig als het lijkt. De samengeknutselde legoblokjes zijn gesimuleerde Volvo-wagens. Alle deelnemers zijn teambegeleider of supervisor en de bedoeling is dat er veel bijgeleerd wordt tijdens Wave 2, de opleiding van de Lean Learning Academy. De deelnemers willen zich voorbereiden op het behalen van stap 1 tot en met 3 op vlak van teamontwikkeling in VCMS. Ze doen dus maar beter hun best.

"Ik wil een blauwe wagen, geen rode"

De meeste operatoren voegen waarde toe (lees: ze bouwen auto's met legoblokjes). Een logistiek operator ondersteunt hen en zorgt ervoor dat de stock (legoblokjes) tijdig aangevuld wordt. De kwaliteitscontroleur controleert uiteraard de kwaliteit, gevolgd door iemand die de nodige software in de auto 'downloadt'. Tot slot zorgt voorraad en levering ervoor dat de juiste auto bij de juiste klant arriveert.
Of dat probeert hij toch.

Maar proberen is niet goed genoeg.

Stopwatch
Ondertussen komen de eerste rode auto's in zicht. Enkel nog de software 'installeren' en de auto is vertrekkensklaar. Luc wordt ongeduldig. "Kom, geef mij eens die auto." Softwareman Gunther schudt zijn hoofd, en kijkt argwanenend op z'n stopwatch. "De installatie van het softwarepakket duurt een minuut, nog even wachten!"

Luc heeft in tussentijd zijn voorraad blauwe auto's opgestapeld. "Ik zit hier wel met overproductie hé!" Tamara dient hem van antwoord: "Dat is mijn probleem niet. Ik ben klant en ik wil een blauwe auto."

"Ik wil nu een blauwe auto!" Tamara (links) is de ongeduldige klant en die is nog steeds koning. Tijdens de eerste sessie heeft zij 5 wagens niet op tijd gekregen. "Dat moet morgen beter, jongens!"

Elk blokje, verkeerd gebouwd, of in de verkeerde kleur aangebracht, is een 'montage-afwijking'. Dat wil zeggen dat er een productiefout in het proces geslopen is. Gelukkig staat de kwaliteitscontroleur op scherp. Hij merkt de fout op, haalt de wagen (het pallet met legoblokjes) van de band en brengt het terug naar de afzender: post 1. We kunnen opnieuw beginnen.

Er valt een blokje op de grond. Het onderdeel is beschadigd. "Direct naar de schroothoop daarmee!" Einde discussie.

"Help, mijn zwarte blokjes zijn op!"

Hervé heeft het lastig. De productieflow stropt telkens bij hem op. Hij is de enige binnen het gezelschap die zoveel werkdruk op z'n schouders krijgt. "Pff, dat zit hier toch niet logisch in elkaar", zegt hij terwijl hij grabbelt en in z'n doos met zwarte legoblokjes grijpt. "Ze zijn, op!"

Paniek in de zaal.

Logistiek operator Gino snelt z'n troepen (tijdig) ter hulp. De brand is geblust. 



Na een kwartier is de speeltijd over."We hebben het uiteindelijk redelijk goed gedaan", zegt Tamara. "Slechts drie rode en twee gele auto's zijn niet op tijd geleverd, dat valt goed mee. Maar het kan nog veel beter!"

"Er zit wel veel nutteloos werk in, hé", vertelt Gunther.

"Dat is exact wat ze willen", zegt Hervé.

Leren bouwen op vraag van de klant
Na de middag (en tijdens de volledige opleiding) krijgen de deelnemers theoretische lessen  en praktische tools aangereikt zodat ze tijdens de volgende simmulatiesessie aanpassingen en verbeteringen kunnen doorvoeren. Tools om de vraag van de klant af te stemmen op het productieproces. "De bedoeling is om snel en efficient in te spelen op de veranderende marktvraag binnen de automobielsector. Dat proberen we met dit spelletje aan te tonen", vertelt VCMS-expert Jeffrey De Baeremaeker. "Leren bouwen op vraag van de klant."

De flow moet sneller gaan. De werklast moet evenredig verdeeld worden. Overbodige posten worden eruit gezwierd. Vanaf morgen draaien we dezelfde productie met twee mankrachten minder.

Nog snel even de koppen bij elkaar steken.

"Mogen we de vraag van de klant - rood, blauw of geel - in het begin van de band weten? Zo kunnen we het productieproces beter afstemmen op de vraag", zegt Sabine. "Nee", antwoordt Jeffrey. "In de realiteit kennen we ook niet de totale marktvraag lang op voorhand. We moeten het productieproces volgen. Je mag wel kiezen uit drie verschillende schema's..."

Aha!

Jeffrey geeft de deelnemers nog snel wat huiswerk mee. "Zorg maar dat je allemaal wat verbeterpunten hebt tegen morgen, of je mag niet starten!"

Een gezellig dagje uit... in de fabriek!

Tim (29) is een stevige kerel. Hij draagt schijnbaar moeiteloos drie blauwe bakken met Volvo-opschrift het receptiegebouw binnen. De inhoud: fluohesjes, veiligheidsbrillen en Sennheiser-koptelefonen. Hij loopt door naar het onthaal, en gaat met z'n wijsvinger de deelnemerslijst af.

"Aah, die ken ik. Dit wordt mijn groep, jongens"

Alain De Bock en Patrick De Buck schuifelen dichterbij. Een paar grapjes, wat grolletjes. Het resultaat van een geslaagde teambuildingactiviteit een paar weken eerder. Geblinddoekt ravotten op de grasvelden rondom het GF-terrein, "om elkaar beter te leren kennen." Dat moet ongetwijfeld een leuke middag geweest zijn.

Maar daar zijn helaas geen foto's van.

Wie zijn ze, wat drijft hen
Uit meer dan 70 kandidaten zijn uiteindelijk 25 geknipte storytellers gekozen. Zij zijn intern opgeleid tot volwaardige gidsen. Die verzameling is op het eerste gezicht een bont allegaartje: de een heeft al menig werkplunje versleten, terwijl de ander nog wat groen achter z'n oren ziet. Toch is er één gemeenschappelijk raakpunt.

De heren zijn trots op wat ze doen.

En ze kunnen het goed uitleggen. (ze kunne goe klappe)



Het olijke drietal van de dag: Patrick De Buck, Alain De Bock en Tim Vandevoorde.

Tim werd amper drie jaar geleden opgenomen in de Volvo-familie. Vandaag is hij het uithangbord van het grootste bedrijf van de Gentse kanaalzone. Hij vertegenwoordigt ongeveer vijfduizend medewerkers. En hij heeft er zin in, en straalt dat ook uit.

En net daarom is ervoor gekozen om eigen medewerkers intern op te leiden. "We merken dat het ambassadeurschap veel groter is bij onze eigen mensen", vertelt Ann Balthazar van HR.

Ze zijn terug van weggeweest: de familiebezoeken.
Van maandag tot donderdag nemen dagelijks drie gidsen een groep familieleden van werknemers mee op sleeptouw door de las- en eindassemblagefabriek. Elke groep bestaat telkens uit ongeveer ongeveer twintig personen.

Vandaag zijn medewerkers van Logistiek aan de beurt.

Op het programma: een introductiefilm, een rondleiding van drie kwartier in GA en drie kwartier in GC. Na de flinke wandeling even uitblazen met een hapje en een drankje.

Showtime
18uur. De eerste bezoekers stromen binnen. Gids Patrick verwelkomt hen met een stevige handdruk en biedt hen een fluohesje aan. Hij oogt bijzonder ontspannen.
 
"Welkom bij Volvo."



De bezoekers maken meteen kennis met één van de stokpaardjes van Volvo: veiligheid boven alles.

 



Aandachtig luisteren naar dé uitvinding waar Volvo tot op de dag van vandaag nog steeds de vruchten van plukt: de veiligheidsgordel van de Zweed Nils Bohlin.

Hup, met z'n allen de fabrieken in. "Geef een seintje als ik te snel ga", zegt Alain. "Ik heb lange benen."



Een van de eerste pitstops in de eindassemblagefabriek: de pickingzone. Beter bekend als "de witte vlek". "Hier worden onderdelen voorgeassembleerd om als pakketje naar de lijn te brengen. Zo verliezen we geen tijd, en kan elke minuut een Volvo van de band rollen", zegt Patrick. 

"Let op als je oversteekt, en volg de paden." We verlaten de montagezone en passeren de motorenlijn waar ook het onderstel van de wagen verder afgewerkt wordt. Een bezoeker zwaait naar een arbeider.

Collegialiteit, ook na de uren.

Onze herder wijst naar een aankomende V40 op de productielijn. Aan elke wagen hangt een elektronische chip, waarop alle unieke gegevens staan van elke wagen. "We noemen het een elektronisch paspoort", zegt Patrick vol overtuiging. In de groep is het muisstil.

Handjes op de rug. De mondhoeken naar beneden. Hoofdjes op en neer.

Even later zijn we getuige van een intiem moment: "The Wedding" Dat is de plaats waarop de body ( het koetswerk) één wordt met het onderstel. Nauwkeurig afgestelde robots drukken de platen hier tegen elkaar.

Bewonderenswaardige blikken, zelfs bij de allerjongsten in het gezelschap. Even verderop blinkt de Harry-pop (hét schoolvoorbeeld van veiligheid en kwaliteit) in 'het hart van GC'. Eindassemblage pur sang.

"Ongelofelijk hoe al die processen elkaar in sneltempo opvolgen", zegt iemand naast mij.

Aan de prétrim-lijnen zijn de robots haarfijn afgesteld. Hier wordt het dashboard met milimeterwerk in het koetswerk gemonteerd. Naomi kijkt naar boven. Patrick heeft het gezien, en richt zich tot het meisje. "Dat zijn autodeuren. 1.200 afgewerkte deuren worden boven ons hoofd naar het eindstation getransporteerd. Ik zal je straks tonen waar en hoe deze naar beneden komen. Nog even geduld!

Even verderop wijst Patrick naar naar een kantine. Het bureau van de supervisors. "Beter bekend als de ontspanningsruimte."
 
Hier en daar een bulderlach.

Walibi
Op de ergolijn kan de auto in de hoogte afgesteld worden. "Ergonomisch werken is belangrijk voor elke werknemer", zegt Patrick. In het eindgebied wordt de auto op de rollen getest tegen 120 kilometer per uur. In het testgebied worden de laatste checks gedaan.
 
"We zijn er, bij de roetsjbaan van Walibi", zegt Patrick. De deuren komen hier naar beneden en worden vakkundig gemonteerd. Het meisje glimlacht.



De familie De Groote gaat graag op de foto in de lasfabriek.

Borium
We zetten de wandeling verder in de lasfabriek. "De modernste van Europa", vertelt Patrick. En inderdaad: tachtig procent van het werk wordt door robots gedaan, twintig procent door mensen.

"Wist je dat een koetswerk acht verflagen krijgt?" Hij wijst naar de bestuurderskabine. "En zie je dat verschil in kleur? Dat is Boriumstaal, zeer sterk materiaal dat de chauffeur beschermt bij een ongeval."

We houden halt op de plaats waar de buiten- en binnenzijde aan elkaar gelast worden. Mijn buurman controleert of zijn veiligheidsbril nog wel op z'n neus staat.

Meteen de juiste attitude.



"Heeft iedereen zijn veiligheidsbril nog op?" Patrick blijft alert tot op het einde van de rondleiding.

Men vs. Machine
Het meest indrukwekkende - en ingewikkelde - proces is het framingstation. Hier zetten 10 robots op 70 seconden 60 puntlassen die de onderkant en de zijkant samenhouden. Het dak wordt op het koetswerk samengesmelt onder 1.700 graden Celcius. Een impressionant spektakelstuk.

Na afloop treffen we de familie De Groote aan in de polyvalente zaal. Vader Yves nam in 2009 afscheid van de Volvo-familie. Hij heeft er 38 jaar gewerkt. Hij blikt nostalgisch tevreden terug en vertelt over zijn tripjes naar het buitenland om herstellingen uit te voeren. "Mooie tijden, Volvo is een fantastisch bedrijf", zegt hij.


Na een fikse wandeling nagenieten met een afsluitend hapje en drankje in de polyvalente zaal.


Zijn zoon Kris heeft enkele jaren geleden nog de eerste nachtploeg opgericht. "Schitterend om nog eens rond te lopen in de fabriek, en te zien hoe alles veranderd is. Ik dacht wel dat ik meer mensen ging herkennen!" Ook Naomi, met elf lentes de jongste telg van het gezin, heeft zichtbaar genoten van het bezoek. Ook zij gaat goed slapen vannacht.

Orm Van Doorslaer vond de uitleg inhoudelijk zeer sterk maar af en toe iets te beknopt, al valt dat als eigen medewerker (magazijnier) niet echt te verbazen. Iedereen keert na een geslaagde rondleiding moe maar voldaan terug naar huis.

Today was a good day!

Wil jij je als werknemer ook inschrijven voor een rondleiding door je eigen fabriek? Dat kan nog steeds op http://vcgfamily.industryvisit.com

Een groepsfoto van de gidsen bij de kick-off van de familiebezoeken. Veel succes & plezier!



Zweten in de SWE

Terwijl ik koortsig op zoek ben naar mijn eerste caffeïneshot van de dag - het is tenslotte 7 uur in de ochtend - haalt Dave opgelucht adem. Hij is blij. Hij heeft zich eens wat langer kunnen uitslapen, want vandaag geen vroege shift in de Spuitfabriek voor hem. Hij spant z'n veiligheidsbroeksriem hard aan en oogt bijzonder strijdlustig, net zoals de rest van de 17 deelnemers, die verdeeld zijn over vier complementair samengestelde teams.

Welkom in de SWE. Simulated Work Environment. Vrij vertaald is dat een nagebootste werkomgeving. "Werken? Maak je niet druk, het is maar een spelletje", hoor ik in de teamhoek naast ons. "Dat maakt mij allemaal niet uit, zolang wij maar winnen", vult een collega lachend aan.

Tot zover de kennismakingsronde. De supervisor, geflankeerd door vier teambegeleiders, komt de ruimte binnen. Nu wordt het menens. Geschuifel met stoelen. Klamme handjes. Nerveus gedoe. In onze teamhoek tikt leerbegeleider Frank mij meteen op de schouder. Zijn linkerwenkbrauw schiet de hoogte in. "Ik zet jou aan het controlestation, de zwaarste werkpost."

Een plezierreisje?
Ik dacht het niet.


Een zeer veelzijdig dreamteam: Dave Mangelinckx (Productieoperator GB - VCG), Joeri Bogaert (Productieverantwoordelijke - Johnson Controls), Frank van Laere (Leerbegeleider - VCG), Jochen Veys (PR & Communicatie - VCG)  en Bart Vercammen (Business Process Engineer - Atlas Copco)

Frank - 12 jaar teambegeleider in GB - is vandaag onze bezieler, onze Marc Wilmots. Hij moet ons allen inspireren en triggeren om steeds betere resultaten neer te zetten. We hebben drie ronden te tijd om ons te bewijzen. Maar zijn enthousiasme werkt nu al aanstekelijk. Frank ademt Volvo uit. Wat een topkerel.

Hij die alles ziet
Op een doods moment streel ik nietsvermoedend de band, ik weet niet waarom, het gebeurde gewoon. Shit. Ik zie Frank een nota maken. Hij heeft het gezien. Een veiligheidsfout. En hij had er nog zò op gewezen. Tien minuten eerder: "Jongens, draag altijd je veiligheidsbril en handschoenen in de werkzones. En raak de transportband nooit aan! En denk niet dat ik het niet ga zien want ik zie alles!"

Teleurgestelde teamleden.

Al meteen op achtervolgen aangewezen, nog voor we echt begonnen zijn. Ik moet me herpakken.

"Wat zeg je?!" Ook de andere teams weten niet meteen van welk hout pijlen te maken.

De eerste ronde is frustrerend. Chaotisch. Rampzalig eigenlijk. De transportband staat meer stil dan dat hij draait. Er zijn op dat moment feitelijk ook nog geen teams. Iedereen roept en brult maar wat. De werkdruk van de werkposten is ook niet evenredig verdeeld. Dave op post twee valt bijna al staand in slaap, en maakt fouten doordat hij te vroeg aan de auto begint te werken, terwijl mijn boormachine quasi onophoudelijk doordraait en ik steeds meer steken - of beter gezegd moeren (*) laat vallen.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn... Of wacht eens... Misschien juist wel...

(*) "Rabbit!!" roept Frank als hij de moeren ziet vallen. Een moer is een vrouwelijk konijn. (nvdr.)

Ingestudeerde mopjes
Ik kan niet meer volgen. Knal. De wagens - voor de gelegenheid houten kisten - botsen tegen elkaar. De lijn valt stil. Ik kan de auto niet doorschuiven omdat het team achter ons ook aan het sukkelen is. "Wachten op team 1", knalt door de speakers. De vier teambegeleiders maken ingestudeerde mopjes: "Botsing! Ai ai, dat gaat u wat kosten ze manneke!" Ik sta erbij en kijk ernaar. Iedereen wil de manier van werken volledig omgooien, maar we mogen niet. "Deze ronde werken jullie zoals wij het willen", zegt Frank. Zucht. Er zit wel duidelijk potentieel in deze groep. Iedereen wil 'continu verbeteren'.

"Botsing! Dat gaat u wat kosten ze, manneke!"

De resultaten spreken boekdelen: de volledige groep heeft liefst 96 kwaliteitsfouten gemaakt. Er zijn snel gerekend 12 auto's te weinig gebouwd. "We kunnen niet tevreden zijn", zegt supervisor John Waerniers terwijl hij rode smiley's op het scorebord kleeft.

Frank pent de resultaten neer op het kwaliteitsbord: in totaal 96 kwaliteitsfouten
Ook hij is allesbehalve happy.

Na de lunch tijd is het voor simulatieronde 2. De ronde waarbij we zélf initiatief kunnen nemen, de werkposten opnieuw indelen en het werk beter verdelen. Ondertussen zijn we ook al geen onbekenden meer voor elkaar. Het lijkt alsof we elkaar al langer kennen dan vandaag. We communiceren over de teams heen, en overleggen met de teams die voor en na ons komen om het werk beter te verdelen.

Ons plan staat op punt.

Het belang van gestandaardiseerd werken wordt nu pas echt duidelijk: er zijn opvallend minder foutmeldingen. De eindbalans: 28 kwaliteitsfouten in ronde twee, en 'slechts' 2 auto's verloren. We zijn op de goede weg.

"Nu moeten we knallen, jongens"

Een nieuw model
"Volvo zou Volvo niet zijn mochten we af en toe een nieuw model in productie nemen," vertelt supervisor John grappend bij aanvang van ronde drie. Hij wil flexibiliteit zien. Snel en efficiënt aanpassingen doorvoeren. Een extra knipperlicht plaatsen is de opdracht. Wie, wat, waar, hoe? Post drie (Bart) neemt de extra taak graag op zich.

In de laatste rond wordt 'een nieuw model' gelanceerd. Dat betekent het werk herorganiseren. Hoe gaan we dat aanpakken?

"Nu moeten we knallen, jongens." Dave wijst op de rotatiekaarten: "Naam en nummer overal ingevuld?" Check! Hij was de enige die z'n kaart in de vorige ronde ingevuld had. Dat kunnen we ons nu niet meer veroorloven. De competitiedrift sluipt erin. We willen winnen.

Zolang de band loopt blijft het opvallend rustig. We hebben alles onder controle.

Eindelijk.

Joeri veegt met de onderarm over zijn voorhoofd. Hij gloeit. Zweetdruppels glinsteren in kunstmatig licht wanneer hij neerploft in de teamhoek. Hij heeft afgezien, maar wel een essentiële les geleerd. Hij heeft hulp durven vragen aan de teambegeleider, en eindelijk ANDON ingeschakeld.Vandaag is ook duidelijk geworden dat het VCG-motto 'Safety First' niet ophoudt bij een aankondiging in WeekBericht.

Eindscore: 193, een goede score, net boven het gemiddelde. "Topteam. Jullie hebben een mooi parcours afgelegd", zegt Frank trots.

Maar, om met de wijze woorden van onze coach af te sluiten: "De score is ondergeschikt aan wat we vandaag geleerd hebben."