Zweten in de SWE

Terwijl ik koortsig op zoek ben naar mijn eerste caffeïneshot van de dag - het is tenslotte 7 uur in de ochtend - haalt Dave opgelucht adem. Hij is blij. Hij heeft zich eens wat langer kunnen uitslapen, want vandaag geen vroege shift in de Spuitfabriek voor hem. Hij spant z'n veiligheidsbroeksriem hard aan en oogt bijzonder strijdlustig, net zoals de rest van de 17 deelnemers, die verdeeld zijn over vier complementair samengestelde teams.

Welkom in de SWE. Simulated Work Environment. Vrij vertaald is dat een nagebootste werkomgeving. "Werken? Maak je niet druk, het is maar een spelletje", hoor ik in de teamhoek naast ons. "Dat maakt mij allemaal niet uit, zolang wij maar winnen", vult een collega lachend aan.

Tot zover de kennismakingsronde. De supervisor, geflankeerd door vier teambegeleiders, komt de ruimte binnen. Nu wordt het menens. Geschuifel met stoelen. Klamme handjes. Nerveus gedoe. In onze teamhoek tikt leerbegeleider Frank mij meteen op de schouder. Zijn linkerwenkbrauw schiet de hoogte in. "Ik zet jou aan het controlestation, de zwaarste werkpost."

Een plezierreisje?
Ik dacht het niet.


Een zeer veelzijdig dreamteam: Dave Mangelinckx (Productieoperator GB - VCG), Joeri Bogaert (Productieverantwoordelijke - Johnson Controls), Frank van Laere (Leerbegeleider - VCG), Jochen Veys (PR & Communicatie - VCG)  en Bart Vercammen (Business Process Engineer - Atlas Copco)

Frank - 12 jaar teambegeleider in GB - is vandaag onze bezieler, onze Marc Wilmots. Hij moet ons allen inspireren en triggeren om steeds betere resultaten neer te zetten. We hebben drie ronden te tijd om ons te bewijzen. Maar zijn enthousiasme werkt nu al aanstekelijk. Frank ademt Volvo uit. Wat een topkerel.

Hij die alles ziet
Op een doods moment streel ik nietsvermoedend de band, ik weet niet waarom, het gebeurde gewoon. Shit. Ik zie Frank een nota maken. Hij heeft het gezien. Een veiligheidsfout. En hij had er nog zò op gewezen. Tien minuten eerder: "Jongens, draag altijd je veiligheidsbril en handschoenen in de werkzones. En raak de transportband nooit aan! En denk niet dat ik het niet ga zien want ik zie alles!"

Teleurgestelde teamleden.

Al meteen op achtervolgen aangewezen, nog voor we echt begonnen zijn. Ik moet me herpakken.

"Wat zeg je?!" Ook de andere teams weten niet meteen van welk hout pijlen te maken.

De eerste ronde is frustrerend. Chaotisch. Rampzalig eigenlijk. De transportband staat meer stil dan dat hij draait. Er zijn op dat moment feitelijk ook nog geen teams. Iedereen roept en brult maar wat. De werkdruk van de werkposten is ook niet evenredig verdeeld. Dave op post twee valt bijna al staand in slaap, en maakt fouten doordat hij te vroeg aan de auto begint te werken, terwijl mijn boormachine quasi onophoudelijk doordraait en ik steeds meer steken - of beter gezegd moeren (*) laat vallen.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn... Of wacht eens... Misschien juist wel...

(*) "Rabbit!!" roept Frank als hij de moeren ziet vallen. Een moer is een vrouwelijk konijn. (nvdr.)

Ingestudeerde mopjes
Ik kan niet meer volgen. Knal. De wagens - voor de gelegenheid houten kisten - botsen tegen elkaar. De lijn valt stil. Ik kan de auto niet doorschuiven omdat het team achter ons ook aan het sukkelen is. "Wachten op team 1", knalt door de speakers. De vier teambegeleiders maken ingestudeerde mopjes: "Botsing! Ai ai, dat gaat u wat kosten ze manneke!" Ik sta erbij en kijk ernaar. Iedereen wil de manier van werken volledig omgooien, maar we mogen niet. "Deze ronde werken jullie zoals wij het willen", zegt Frank. Zucht. Er zit wel duidelijk potentieel in deze groep. Iedereen wil 'continu verbeteren'.

"Botsing! Dat gaat u wat kosten ze, manneke!"

De resultaten spreken boekdelen: de volledige groep heeft liefst 96 kwaliteitsfouten gemaakt. Er zijn snel gerekend 12 auto's te weinig gebouwd. "We kunnen niet tevreden zijn", zegt supervisor John Waerniers terwijl hij rode smiley's op het scorebord kleeft.

Frank pent de resultaten neer op het kwaliteitsbord: in totaal 96 kwaliteitsfouten
Ook hij is allesbehalve happy.

Na de lunch tijd is het voor simulatieronde 2. De ronde waarbij we zélf initiatief kunnen nemen, de werkposten opnieuw indelen en het werk beter verdelen. Ondertussen zijn we ook al geen onbekenden meer voor elkaar. Het lijkt alsof we elkaar al langer kennen dan vandaag. We communiceren over de teams heen, en overleggen met de teams die voor en na ons komen om het werk beter te verdelen.

Ons plan staat op punt.

Het belang van gestandaardiseerd werken wordt nu pas echt duidelijk: er zijn opvallend minder foutmeldingen. De eindbalans: 28 kwaliteitsfouten in ronde twee, en 'slechts' 2 auto's verloren. We zijn op de goede weg.

"Nu moeten we knallen, jongens"

Een nieuw model
"Volvo zou Volvo niet zijn mochten we af en toe een nieuw model in productie nemen," vertelt supervisor John grappend bij aanvang van ronde drie. Hij wil flexibiliteit zien. Snel en efficiënt aanpassingen doorvoeren. Een extra knipperlicht plaatsen is de opdracht. Wie, wat, waar, hoe? Post drie (Bart) neemt de extra taak graag op zich.

In de laatste rond wordt 'een nieuw model' gelanceerd. Dat betekent het werk herorganiseren. Hoe gaan we dat aanpakken?

"Nu moeten we knallen, jongens." Dave wijst op de rotatiekaarten: "Naam en nummer overal ingevuld?" Check! Hij was de enige die z'n kaart in de vorige ronde ingevuld had. Dat kunnen we ons nu niet meer veroorloven. De competitiedrift sluipt erin. We willen winnen.

Zolang de band loopt blijft het opvallend rustig. We hebben alles onder controle.

Eindelijk.

Joeri veegt met de onderarm over zijn voorhoofd. Hij gloeit. Zweetdruppels glinsteren in kunstmatig licht wanneer hij neerploft in de teamhoek. Hij heeft afgezien, maar wel een essentiële les geleerd. Hij heeft hulp durven vragen aan de teambegeleider, en eindelijk ANDON ingeschakeld.Vandaag is ook duidelijk geworden dat het VCG-motto 'Safety First' niet ophoudt bij een aankondiging in WeekBericht.

Eindscore: 193, een goede score, net boven het gemiddelde. "Topteam. Jullie hebben een mooi parcours afgelegd", zegt Frank trots.

Maar, om met de wijze woorden van onze coach af te sluiten: "De score is ondergeschikt aan wat we vandaag geleerd hebben."

Want wat je zelf doet, doe je meestal beter

Een nieuw jaar, nieuwe uitdagingen. Bovenaan het to-do-lijstje 2014 van logistiek stond met stip genoteerd: de kostenefficiëntie verhogen en de complexiteit veminderen. Anders gezegd: het slimmer en eenvoudiger aanpakken. Volvo voegde de daad meteen bij het woord en heeft vanaf de jaarwissel de inkomende transporten - vroeger integraal georganiseeerd door Volvo Logistics - in eigen beheer genomen.

Het roer omgooien
Dat is best een straffe uitdaging, aangezien alle betrokken partijen sinds jaar en dag op elkaar afgestemd waren, en als het ware ingebakken zitten in de logistieke structuur. Maar het kan dus wel degelijk, het roer volledig omgooien, zo blijkt wanneer we polsen naar een stand van zaken bij Ingeborg Coorde (Supply Chain Coördinator) en haar strijdvaardig team.

Het team van Inbound Logistics: nauwgezet en met volle overgave streven naar nul missing parts

From one to many

Volvo Logistics controleerde vroeger de volledige toeleveringsketen. Nu verwerken verschillende gespecialiseerde partijen de inkomende transporten. Er zijn vier hoofdrolspelers: het kersverse Zweedse Inbound-team, de lokale transportplanners, het gatehouseteam en de leveringsopvolgers.

Euh.. Wie, wat, hoe ?

Inderdaad, toch best even gaan zitten.

Het Zweedse Inbound-team waakt erover dat transporteurs de juiste orders binnenkrijgen.

De lokale planners zorgen ervoor dat de chauffeurs op tijd - en niet allemaal tegelijkertijd! - arriveren in het nieuw opgerichte gatehouse, beter bekend als "het blauwe fabriekje” in de Skaldenstraat. 

Een mijlpaal. De eerste trailer is gearriveerd in "Het blauwe fabriekje"

Vervolgens registreren gatehousemedewerkers al het binnenkomend materiaal, en finaal worden de trucks naar de juiste fabriek (DSV, ECG of VCG) gestuurd.

Op het moment dat de voorraad van een bepaald kritisch onderdeel(*) in bijvoorbeeld Volvo Car Gent slinkt, en men zonder dreigt te vallen, komen de leveringsopvolgers in actie. Zij kunnen de lokale planners aansporen om bepaalde transporten die reeds onderweg zijn, een extra duwtje in de rug te geven.

(*) Kritische stukken zijn dringende stukken die niet altijd even snel geleverd worden, en enkel via extra transporten (die veel tijd en geld kosten) tijdig op hun eindbestemming geraken.

"Het was even schrikken toen we de eerste statistieken zagen"

Liep alles meteen zo vlot als dat het lijkt? Natuurlijk niet. "Onze ketting liep niet altijd gesmeerd", vertelt Marie-Anne Criel van leveringsopvolging. "Het was even schrikken toen we na een maand de eerste statistieken rond kritische stukken zagen."

 

Slechts één keer

Maar de productielijn laten stilvallen, dat zagen ze uiteraard niet zitten. "We hebben met man en macht gewerkt om de impact naar productie te minimaliseren, en daar zijn we grotendeels in geslaagd", vertelt Marie-Anne. "Tijdens de opstartperiode hadden we 204 missing parts en de productielijn is slechts één keer gestopt door onze nieuwe setup."

Alle teams zijn stevig blijven doorwerken, en amper een maand na de doorstart is de doelstelling bereikt: nul missing parts. "Yes we can! Dat is iets waar we als team trots op mogen zijn!"

"Plots hadden we nul missing parts. Yes, we can!"

Het logistieke team kan dus nu al terugblikken op een bijzonder leerrijke ervaring, met positieve resultaten. Keep up the good work!

 

 

 

 

En plots was de parking omgetoverd tot heuse pitstopzone...

Hmm, ben ik op het werk of ...
Het was geen alledaags beeld, zondagochtend op parking van Volvo Car Gent. Terwijl de hemel onder een nieuwsgierig lentezonnetje opklaarde, kwamen blitse E-Cars tussen 10u en 12u de parking van GA en GB opgestoven. De anders nogal grijze parkingzone werd speciaal voor de de pioniers van de E-Cars (vrij vertaald: Employee Cars) omgetoverd tot een heuse pitstopzone, want niet alleen nieuwe leden maar ook de trendsetters van leasewagens binnen VCG mogen al eens in de bloemetjes gezet worden.


Een daguitstapje op zondag naar Volvo. Met het hele gezin, omdat het kan.

Ik hoor u al denken: "Waat? Op een zondagochtend wééral naar het werk? Goed gek!" Of toch niet...? De knorpotten bleken ongelijk te hebben: in totaal kwamen ongeveer tachtig E-car gebruikers opdagen, die met een autosticker bekroond werden tot 'Proud Employee of Volvo Car Gent' en met het hele gezin trots op de foto gingen in een Formule 1-achtige setting. "Het weer zat mee, het was een leuk concept en goed uitgewerkt. Het ideale uitstapje eigenlijk", zegt Danny Danckaert, vergezeld van vrouw en zoon.

Productieondersteuner Sofie Bettens kijkt met haar zoontje nauwlettend toe of de sticker wel recht geplakt wordt...

Stickers
Een E-car, dat is zoveel mogelijk Volvo voor een zo laag mogelijke prijs. En daar gaan we ver in. Elke medewerker die nu een E-car aanvraagt krijgt een bestickerd model, aangebracht door de dealer. De huidige E-Cars hadden dit nog niet. En dat is net het doel van dit event: ook de eerste E-cars bestickeren, maar ook en vooral: de werknemers een aangename zondag bezorgen. Een schot in de roos, zo bleek. Na afloop bleven velen gezellig nakeuvelen met vrienden en collega's, en genoten ze van een hapje en een drankje terwijl de kids aan het ravotten waren. "De mensen waren tevreden", blikt organisator Ann Balthazar tevreden terug. "We hebben veel blije werknemers gezien, die met het hele gezin fier op de foto gingen."

De pitstopzone

Bij aankomst werden de nummerplaten genoteerd en in een bokaal gegooid, waar later twee gelukkigen voor een duoticket naar Spa-Franchorchamps uit geloot werden (zie verder). Vervolgens konden de deelnemers aanschuiven in drie pop-up pitstopzones, waar medewerkers van Esdic en Trim&Final(GC) vakkundig Volvo na Volvo met een sticker bekleefden. Na het moment suprème lieten verliefde koppeltjes of het hele gezin zich graag kieken - en er zitten enkele pareltjes tussen - op een raceplatform alsof het voor in de boekjes was. Bekijk de volledige reeks hier: http://s1373.photobucket.com/user/VolvoCarGent/library/E-Car%20Event



Danny Danckaert met vrouw en kind op het raceplatform

Eventjes uitblazen en genieten van een hapje en een drankje terwijl de kinderen gretig grabbelen in speelgoedtrommel. Even later was het aan de grote mensen. In de aanbieding: één VIP-duoticket voor de 24 uren van Spa-Franchorchamps en één VIP-duoticket voor de Volvo Classic Rally met bezoek aan het automuseum van Stavelot en zijn abdij. Alsook: een avondfeest ter gelegenheid van het jubileum van de Belgische Volvo club. Hupla!




Pitspoezen mochten uiteraard niet ontbreken... *Tromgeroffel* "En de winnaars zijn ..."

... Danny Danckaert en Sofie Bettens! "De winnaars mogen hun prijs in ontvangst komen nemen!" Maar het bleef even stil en er werd gelachen toen bleek dat uitgerekend de twee prijsduiven al naar huis waren. Danny was onderweg naar het provinciaal voetbal en Sofie ging ervan uit 'toch nooit iets te winnen'. Dat was even verkeerd gedacht jongens! We wensen Danny en Sofie veel plezier tijdens hun avonturen in Spa- Franchorchamps!


Danny Danckaert ontvangt zijn prijs uit handen van Kathleen De Mecheleer van E-car

De deelnemers blikken terug op een geslaagd evenement en keren tevreden naar huis...





En uiteraard ook een dikke pluim aan het volledige E-car Event team!





 

 

Ook onze gekleurde medemens verdient respect

V.l.n.r.: Renetha Ademova, Luk De Maeght en Daniëlle Velland.

Valt het u soms ook op? Mij wel. Bijvoorbeeld in ziekenhuizen, bij de straatvegers, of waar er oude mensen moeten verzorgd worden. Heel vaak zijn het onze gekleurde medemensen, uit Armenië, Marokko, Maleisië, of waar ook, die het leven voor ons wat aangenamer maken. Jobs die wij niet altijd zo graag meer doen - vuil opruimen, of ouderen en zieken verzorgen; 's avonds laat, of met onregelmatige uren. Meestal niet zo riant betaald als wij, denk ik dan.

Ik merk het als ik soms laat de deur van mijn bureau dichttrek en naar huis ga. Vaak kom ik dan Bajit tegen, druk in de weer om vuilnisbakken leeg te maken en toiletten te reinigen. Regelmatig maak ik een praatje met hem. Hij is van Indische afkomst en praat met dat sympathieke Engels-Indisch accent. Hij komt uit de streek van Kashmir, en dan hebben we het over de conflicten tussen Indië en Pakistan. Laatst nog, vlak voor 1 april, wist hij het ook al: "Important visit coming, isn't it?"

Ook voor Coor, ons schoonmaakbedrijf, was het alle hens aan dek, net als voor de collega's van Onderhoud en Facility Management, om alles tiptop in orde te maken voor het presidentieel en koninklijk bezoek. Luk, de coördinator van Coor, was een gelukkig man op 1 april - nooit had Volvo er netter bijgelegen. Peuken waren opgeruimd, zwerfvuil weggehaald. Links en rechts een lekje verse verf, supergroen nieuw gras, oude struiken vervangen door nieuwe, frisse aanplantingen.
Twee dagen nadien zag ik Luk weer. Hij zag er al een stuk somberder uit. "Kijk eens," zei hij. "We zijn twee shiften ver, en weer ligt het hier vol peuken. Vindt men het dan zo normaal dat we achter de mensen aanlopen om hun troep op te ruimen? We vragen niet veel, alleen maar respect voor ons werk. Ik word er moedeloos van."

Dat werd de slogan van onze campagne: Respect voor het werk van Bajit en zijn collega's. Peuken in de asbak, afval in de vuilnisbak, en alleen maar roken waar het mag. Vuil niet laten zwerven. Zo lastig kan dat toch niet zijn?
Het moet een positieve campagne zijn. We respecteren rokers, maar we vragen dat ze ook respect hebben voor hun collega's, voor de schoonmaakdienst, en uiteindelijk ook voor zichzelf. Het is fijn werken in een nette omgeving. Er zijn veel inspanningen geleverd om ons bedrijf te verfraaien. Het is nu aan ons allen om het zo te houden. Uit respect voor Bajit, Salih, Outman, Daniëlle, Renetha, Luk, en iedereen die het voor ons net en opgeruimd houdt. 

Kijk, daar wordt een mens opgeruimd van.

Het leven zoals het is: Volvo-expats in Chengdu

Chengdu.

De een ging 'even op en af', de ander nestelde zich er voor een paar jaar met het hele gezin. Chengdu, bruisende hoofdstad van de provincie Sichuan, telt meer dan tien miljoen inwoners. Opgaan in de massa is niet moeilijk, maar we zochten, én vonden, enkele vertrouwde gezichten in het land met de langste muur ter wereld.

Panda's
Erwin Van Greveling (Launch) verbleef vijf maanden in Chengdu en is net terug op vertrouwde bodem. Zijn ogen fonkelen. "Mocht ik kunnen, ik zou direct terug gaan. Het was daar erg plezant", zegt hij. Vooral de vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensen in de straat is hem bijgebleven. "Tijdens mijn eerste week stond ik in de ondergrondse metro wat te sukkelen aan de geldautomaat. Ik werd plots aangesproken door een Chinees, die mij toen geholpen heeft met mijn ticket. Vervolgens nam hij me bij de arm en leidde hij mij rond in de stad. De hele dag! En ik moest niet proberen ergens mijn portefeuille boven te halen, hé. Overal werd ik getrakteerd door die man. Ongelofelijk." Een paar weken later trok Erwin naar het platteland voor een bezoek aan het pandareservaat (hoe kan het ook anders). Maar toch even verwarring in de zoo, want bekijkt wie? "Sommige mensen daar hadden nog nooit een Europeaan van dichtbij gezien. Dat was wel even schrikken."

De reuzenpanda, een bedreigde diersoort, komt voornamelijk nog voor in China.

Applaus

Patrick De Schepper - een Volvo-addict pur sang - van Supplier Management was één van de pioniers van ons Volvo-avontuur in Chengdu. Hij zag de fabriek in 555 dagen oprijzen uit een zompig moeras tot op het moment waarop de eerste S60L van de band rolde. Hij heeft er een avontuur van drie jaar opzitten. Net op tijd terug om handjes te schudden met de Chinese delegatie tijdens het staatsbezoek. Benieuwd of zijn (basis-)kennis Chinees hem van pas gekomen is. Wat hem opviel? De gedrevenheid, leergierigheid, en snelheid in het nemen van beslissingen. Hij heeft in die periode een nieuwe vriendenkring opgebouwd en onder andere het VolvoChinaOpen golftoernooi bijgewoond, waar hij tot zijn grote verbazing de Belg Nicolas Colsaerts het tornooi zag winnen. Zijn opvallendste moment? "Onze auto zat op een bepaald moment ingesloten tussen verlaten(!) stadsbussen. Toen ik de bus zelf ging verplaatsen, kreeg ik prompt applaus van meer dan 50 verbouwereerde toeschouwers die langs de kant stonden te kijken..."

Benjamin Van Landuyt en Patrick De Schepper zijn hun China-avontuur duidelijk nog niet vergeten.

Cultuurclash
Ook Benjamin van Landuyt (GA) heeft twee jaar in de volksrepubliek gewoond, samen met zijn vrouw, die een blog bijgehouden heeft over hun dagelijkse avonturen in Chengdu. De cultuurclash kwam er al meteen tijdens zijn eerste groepsmeeting. "Langs elke zijde van een lange rechthoekige vergadertafel kan ongeveer tien man zitten. Het hele team van ongeveer 15 mensen nam plaats tegenover mij. Niemand langs mijn zijde. Ik zat alleen langs één kant en de rest zat samengeperst langs de andere kant. Dat hou je niet voor mogelijk. Achteraf kreeg ik de uitleg te horen: het is in de Chinese cultuur ongepast om plaats te nemen naast je leidinggevende, want zo verhef je jezelf tot een hogere positie".

Babylonische spraakverwarringen
Een cultuurclash is onvermijdelijk. Aanvankelijk waren er heel wat uitdagingen verbonden met de communicatie. De meeste Chinezen in Chengdu spreken enkel Mandarijn en hebben een beperkte kennis van Engels. "Ik heb nog nooit zoveel getekend op een white board om iets duidelijk te maken. Er was geen betere manier om elkaar te begrijpen", zegt Benjamin. "Een Chinees heeft ook een heel andere manier van denken. Op de vraag ‘Dit werk kan vandaag niet meer uitgevoerd worden, of toch?’ mag je bij ons het antwoord ‘Nee’ verwachten ter confirmatie dat het inderdaad niet meer zal lukken. In China wordt deze vraag met ‘Ja’ beantwoord : ‘Ja, het werk kan vandaag niet uitgevoerd worden’. Ook in de uitvoering van het werk zie je vaak dat er iets helemaal anders uitgevoerd wordt dan je zelf verwacht had. Het is dus uiterst belangrijk heel specifieke, duidelijke instructies te geven en dagelijks‘gemba’s’ uit te voeren. 

Zelfs voor het gebruik van een westers toilet zijn er vrij gedetailleerde instructies nodig...


Wat eten we vandaag?De Chinezen (zeker de minder begoede) eten vaak op straat. Bij ons doen vele mensen hun ‘bokes’ mee naar het werk maar dat kennen ze niet in Chengdu, want daar eten ze driemaal per dag warm. "Rond het middaguur verschijnen er op vele plaatsen verkopers met hun karretjes", vertelt Toine Dirven, ITmanager in Chendgu. "De vrouwen staan dan te roepen “Gaufin, gaufin” (of zoiets) om hun warme middagmalen in een plastieken potje aan de arbeiders en andere mensen te verkopen. De maaltijd wordt dan vaak smakelijk al lopende of gehurkt zittend opgeslurpt. De overschot en de afval laten ze maar gewoon ergens achter want er komt wellicht toch wel een straatveger langs die alles weer opruimt."

De maaltijd wordt vaak smakelijk al lopend of gehurkt opgeslurpt.

Een gretig verzoekje

Yi Luo (Roy) maakte de omgekeerde beweging en volgde als Chengdu Launch Manager een opleiding bij onze collega's in Gent. Hij gaf zijn ogen de kost en kreeg heel wat documenten en tools te zien die verschillende processen kunnen optimaliseren. "Some very good equipment which we don't have. I learnt a lot of them and will share what I learnt to all of my team members in Chengdu to improve our working methods." Roy maakte altijd grapjes dat hij die tools zou meenemen naar Chengdu als ' a big gift from Gent'. Dat werd natuurlijk geweigerd, met een big smile uiteraard.

Maar wat hebben onze mensen daar nu eigenlijk allemaal uitgespookt?
Omdat beelden véél meer zeggen dan woorden (zeker in dit geval) hebben we de ingezonden foto's (meer dan 150!) gebundeld in een overzicht, te bekijken via deze link: http://s1373.photobucket.com/user/VolvoCarGent/library/

Veel kijkplezier!

Twintig minuten, en plots was alles voorbij

 

Page Content

Het relaas van een bewogen dag...

Twintig minuten, en plots was alles voorbij. Het leek bij momenten alsof de rondleiding van de Chinese president Xi en onze koning Philippe aan Volvo Car Gent in snelmodus werd afgespeeld, in fastforward. Ok, na afloop keuvelden de koning en de president nog een vijftal minuutjes gezellig op de parking van GC, maar het was een blitsbezoek pur sang. "Hij was blijkbaar niet onder de indruk", hoorde ik terwijl de rode loper vakkundig terug opgerold werd. De criticasters bleken ongelijk te hebben want diezelfde avond nog verwees onze vriend Xi  tijdens zijn toespraak in Brugge - uitgerekend in Brugge - naar Volvo Car Gent als 'mooi voorbeeld van een geslaagde economische samenwerking tussen Zweden, China en België. Dat kan al tellen, toch?

Van de koning tot de hofnar. Niet enkel de president was in zijn nopjes. Zo goed als de volledige delegatie genodigden bedankten ons de afgelopen dagen om het high-level bezoek in goede banen te leiden. Verliep alles dan vlekkeloos? Natuurlijk niet, zo bleek ook maandag tijdens de generale repetitie - toen Li Shufu al eens in de fabriek kwam rondsnuffelen - het een en ander nog niet volledig op punt te staan. Het rode laken op de signeertafel moest nog gestoomd - niet gestreken! - worden, de Chinese autovlaggen wapperden nog ergens onderweg tussen Stuttgart en Gent, en de Chinezen en Belgen discussieerden stevig over de versiering aan de 'inkomhal' van GC, waar een witte ontvangsttent opgesteld stond. Een paar uur later hingen daar prompt vier rode Chinese kussens aan, het symbool voor eenmaking en harmonie (of dat maakten ze ons toch graag wijs).
Eind goed al goed: iedereen tevreden. Ja... dat was toch het gevoel dat overheerste bij iedereen die erbij betrokken was. Maar wat vond de vierde macht, de waakhonden van de democratie, van het staatsbezoek? De opkomst was enorm. Het journaille werd massaal in veel te kleine busjes gedropt aan de bewakingspost. Het moeten er in totaal een 50-tal - vergeef ons als we er eentje gemist hebben - geweest zijn, waarvan liefst de helft overgevlogen zijn vanuit China om hun staatshoofd te vergezellen tijdens zijn rondreis door Europa.


Hakan Samuelsson, topman van Volvo Car Group, nam uitgebreid de tijd om de talrijk opgekomen journalisten te woord te staan.

... maar wat vond de media ervan? Dit is wat u ervan moet onthouden
De president kwam enigszins verrassend aan in een Mercedes, ondanks alle moeite die de regering gedaan had om de delegatie te voorzien van Volvo's. Bij Volvo Car Gent zagen ze hen liever aankomen in een Volvo maar het belang van tradities en gewoontes zit ingebakken in de Chinese cultuur, zo zei woordvoerder Mark De Mey in het avondjournaal van VTM. "Verandering houdt een zekere vorm van risico in, zeker voor Chinezen. Daarom houdt men bij presidentiële gelegenheden sterk vast aan gewoontes."
De regionale televisiezender AVS besteedde veel aandacht aan de toekomst van de fabriek, en vroeg aan Hakan Samuelsson, CEO van Volvo Car Corporation, of Volvo nog wel een plaats heeft in Gent. "Absoluut. De fabriek in Gent maakt integraal deel uit van onze productieoperaties en is een hoeksteen van Volvo's toekomst", zo zei hij ook tegen de meeste media. "Deze fabriek heeft als voornaamste troef haar enorme productiecapaciteit. De productie in Gent is cruciaal om ons doel van 800.000 auto's tegen 2020 te behalen. Bovendien zal de groeiende vraag in China voor heel wat extra jobs in België en Zweden zorgen."
 

Tewerkstelling garanderen
Samuelsson legde in onder andere De Standaard wel meteen een pijnpunt bloot: de hoge kosten. "De belastingen en energie -en loonkosten moeten dringend naar omlaag om de fabriek efficiënter en rendabeler te maken." De Volvo-topman had voorafgaand aan de rondleiding een gesprek over lastenverlaging met de toplui van Geely, samen met Vlaams minister-president Kris Peeters(CD&V) en federaal vicepremier Alexander De Croo (Open VLD). Samuelsson wilde in De Tijd niet in detail gaan over welke besparing de maatregelen precies opleveren. "Maar er is begrip en een wil om ons te ondersteunen, en dat is belangrijk", verklaarde hij.

Vicepremier en minister van Pensioenen Alexander De Croo (Open VLD) vertelde tegen AVS dat de gesprekken het beste doen vermoeden. "De maatregelen die genomen zijn voor de Belgische economie is goed voor elke onderneming in ons land, en zeker voor Volvo. Een verlaging van de loonkost garandeert tewerkstelling, en zorgt ervoor dat onze ondernemingen kunnen blijven concurreren", besluit De Croo.

Samuelsson liet nog niet helemaal in zijn kaarten kijken over de productie van de populaire XC60 in Gent maar woordvoerder Stefan Elfström bevestigde in De Tijd wel dat ook de opvolger van de populaire V40 al zeker naar Gent komt. En het feit dat Geely-topman Li Shufu de Chinese president een rondleiding geeft in de Gentse fabriek is voor Plant Manager Eric Van Landeghem meer dan een positief signaal. "Het hoogstaand bezoek naar Gent halen was een kans van één op een miljoen. Dat het toch gelukt is toont aan dat Gent een belangrijke rol blijft spelen in de toekomst van Volvo. We zullen nieuwe modellen blijven bouwen", besluit Van Landeghem.

 

Een bedrijf van fantastische mensen

Persoonlijk vind ik dat de beste foto, die goed de dubbele interactie toont - enerzijds tussen Li Shufu en de president, en anderzijds Hakan Samuelsson en de koning.

Z. M. Koning Filip, voorzitter Li Shufu en president Xi Jinping begroeten de collega's.

Wat was ik in godsnaam aan het doen?
Het staatbezoek van de Chinese president kwam met rasse schreden dichterbij, en iemand belde met de boodschap 'Houston we have a problem'. Gelukkig maar een klein probleempje.

Luo Ji is een medewerker van Chengdu die in Gent een opleiding volgde. Zijn visum liep tot 31 maart, maar we wilden enkele Chinese collega's voorstellen aan de president. Kwestie van tonen dat Volvo globaal uitstekend samenwerkt.

Vlug even het visum verlengen, denk je dan, maar uiteindelijk heb je daarvoor nodig a) een bewijs van residentie, ofwel een verklaring van het hotel; en b) een verklaring van de werkgever. Dat dan indienen in de gemeente (ongetwijfeld met enkele stempels), en dan naar Buitenlandse Zaken, en dan naar Vreemdelingenzaken, en dan terug naar de gemeente, en dan moet het wel lukken.

Alleen was het niet gemakkelijk om Vreemdelingenzaken te bereiken. Het enige antwoord was "Uw mail werd overgemaakt aan de bevoegde dienst."

Het staatsbezoek was wél over drie dagen. Uiteindelijk heb ik Vreemdelingenzaken toch aan de lijn gehad, en was er nog nodig: een reisziektenkostenverzekering, die 30.000 euro medische kosten dekt, geldig is in de Schengen-zone (Schengen?), en die loopt tot minstens 3 april.

Het zag er even naar uit dat het bezoek zou moeten doorgaan zonder Luo Yi, ondanks de inspanningen van Peter, Ward, Marianne en vele anderen, maar gelukkig kon Volvo in China zorgen voor het bewijs van die beruchte bijkomende verzekering (voor twee of drie dagen), en uiteindelijk was de mooiste tekst uit mijn loopbaan overbodig:

"Ondergetekende verklaart hierbij dat de heer Luo Yi werkzaam is bij Volvo, en dat zijn aanwezigheid vereist is voor een ontmoeting met de heer Xi Jinping, president van de Volksrepubliek van China, op 1 april 2014.’

Ik had toch graag het gezicht gezien van de dienstdoende ambtenaar van Vreemdelingenzaken. Voor alle zekerheid had ik er toch maar bijgeschreven dat deze verklaring géén aprilgrap was.

 

En of ik nu toch iets ernstigs zou kunnen zeggen over het staatsbezoek? Wel, wellicht was het het kortste én het best voorbereide halfuur uit mijn loopbaan. Mijn persoonlijk hoogtepunt? De erehaag van collega's die ondersteuning hebben gegeven in Chengdu en Daqing. Er was aandacht voor onze producten, met die fantastische Jakob; de koning en de president hebben dan uiteindelijk toch de 300.000ste Volvo die bestemd was China onthuld, en nee, de president reed niet in een Volvo, allemaal belangrijke momenten.

Maar onze Chengduwerkers, zoals we ze gemakshalve noemden, maakten het verschil. Ze gaven het bezoek een menselijk gezicht. Volvo is niet zomaar een bedrijf dat fantastische auto’s maakt en af en toe een president en een koning ontvangt – we zijn vooral een bedrijf van fantastische mensen.


Work hard. Have fun. Make History. In Chengdu.

Meer info: www.media.volvocars.com